ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ / MEDIA ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Ο Ζαμάν κάνει καινούρια αρχή

Ο Ζαμάν κάνει καινούρια αρχή

Ο Ζαμάν είναι 34 ετών, από το Ιράκ. Αναγκασμένος να εγκαταλείψει τη χώρα του, πέρασε από χίλια κύματα ώσπου να καταφέρει να βρεθεί στην Ελλάδα, όπου έφτασε τον περασμένο Οκτώβριο, μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά τους, ενώ πριν από μόλις 15 μέρες, η σύζυγός του γέννησε εδώ το τέταρτο παιδί τους.

Η οικογένεια είναι εξυπηρετούμενοι του προγράμματος που προσφέρει «Υποστήριξη ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για πρόσβαση σε υπηρεσίες προστασίας και νομικής βοήθειας», που υλοποιεί το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) και το CEAR (Comisión Española de Ayuda al Refugiado-Ισπανική Επιτροπή για τους Πρόσφυγες), με τη χρηματοδότηση του δήμου Μαδρίτης.

 

Ο Ζαμάν αφηγείται ότι είχε μια καλή ζωή στο Ιράκ: ήταν ιδιοκτήτης δύο εργοστασίων που κατασκεύαζαν πλαστικά και αλουμίνιο, αντίστοιχα, στο Τικρίτ και ζούσε σε δικό του σπίτι. Όμως, η ασταθής κατάσταση στην περιοχή, μετά από χρόνια συγκρούσεων με το Ισλαμικό κράτος, οδήγησε τον ίδιο και την οικογένειά του στη φυγή.

«Δεχόμουνα πιέσεις να εγκαταλείψω το σπίτι μου, ήθελαν να το κατασχέσουν, και τα εργοστάσια που είχα, τα έκαψαν. Ένιωθα συνεχώς την ζωή μας να απειλείται, είδα να σκοτώνεται ο ξάδελφος μου και η οικογένειά του,» λέει ο Ζαμάν, με ένταση.

Όταν βρέθηκαν στη Βαγδάτη, μία βόμβα ανατίναξε ένα από τα τρία παιδιά του, ηλικίας εννιά χρονών. Τότε ήταν που κατάλαβε ότι έπρεπε να φύγει οριστικά από τη χώρα.

Αφού πέρασαν από το Ιράκ στην Τουρκία, ο Ζαμάν και η οικογένειά του μπήκαν σε φουσκωτό που θα τους μετέφερε στην Ελλάδα, πληρώνοντας ένα υπέρογκο ποσό στους διακινητές, με αντάλλαγμα την ασφάλεια: «Δεν είχα φοβηθεί ποτέ τόσο στην ζωή μου, όταν βούλιαξε η βάρκα, γαντζώθηκα σε ένα βράχο και έβγαζα έξω τα παιδιά μου ένα ένα, ο φόβος, όμως, μου έδωσε το θάρρος να αντέξω», λέει συγκινημένος, καθώς θυμάται το ταξίδι.

Από το Καστελόριζο όπου βγήκαν, και μέσω Ρόδου, η οικογένεια βρέθηκε στην Αθήνα μέσα σε λίγες μέρες, χωρίς καμία διέξοδο. Πέρασαν πολύ δύσκολες στιγμές με τα παιδιά και τη γυναίκα του, έγκυο στον όγδοο μήνα, χωρίς κατάλυμα, να κοιμούνται σε παγκάκια στις πλατείες. Τότε, ρωτώντας κάποιους άλλους πρόσφυγες, έμαθε για το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Η παραπομπή σε διαμέρισμα προσωρινής φιλοξενίας που παρείχε το πρόγραμμα του CEAR ήταν άμεση. Η οικογένεια έμεινε τελικά εκεί δύο μήνες, κατά τους οποίους η γυναίκα του γέννησε.

«Είμαστε πολύ καλύτερα τώρα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, επιτέλους, νιώθω αισιόδοξος, η ψυχολογία μου είναι θετική», λέει ο Ζαμάν, ενώ το ύφος του έχει αλλάξει—τώρα χαμογελάει.

Πριν μερικές μέρες, και ενώ περιμένουν ακόμα την εξέταση των αιτημάτων ασύλου που έχουν καταθέσει, η οικογένεια μετακόμισε σε ένα άλλο σπίτι, του οποίου το ενοίκιο, μαζί με τους λογαριασμούς και την επίπλωση, καλύπτει το ίδιο πρόγραμμα, παρέχοντας ακόμα κουπόνια για αγορές φαγητού, ρούχα, φάρμακα, νομική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

«Οι άνθρωποι εδώ μας βοήθησαν πραγματικά, έδωσαν ακόμα και παιχνίδια στα παιδιά μου, τώρα επιτέλους έχουμε ελπίδα», λέει ο Ζαμάν, προσθέτοντας ότι επιθυμεί να μείνει στην Ελλάδα με την οικογένειά του και ότι σκοπεύει να μάθει ελληνικά. Στο μεταξύ, τα παιδιά του παρακολουθούν ήδη εκπαιδευτικά μαθήματα προετοιμασίας στην «Πυξίδα», το διαπολιτισμικό κέντρο του ΕΣΠ, προκειμένου να μπορέσουν σύντομα να πάνε στο ελληνικό σχολείο.              

«Νιώθω ότι με τους Έλληνες έχουμε πολλά κοινά, είναι κι εδώ οι άνθρωποι ζεστοί και φιλικοί, μας φέρθηκαν πολύ καλά, θέλουμε να μείνουμε και να ξεκινήσουμε τη ζωή μας από την αρχή», καταλήγει ο Ζαμάν και το πρόσωπό του φωτίζεται.

Sample image

Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής ΒίαςEuropean Council on Refugees and ExilesEuropean Network on StatelessnessSeperated Children in Europe ProgrammeEuro-Mediterranean Human Rights Network

Επικοινωνία

Newsletter